Een jaar later

Laatst kreeg ik een cadeau van een ongelooflijk lieve collega. Een mok voor Robin met een afbeelding van hersenen met spierballen, en een mok voor mij, van een stoere vrouw die met een stel hersenen jongleert. Omdat het een jaar geleden was dat Robin in het ziekenhuis kwam te liggen. Zo lief! 

We zeiden het al een paar weken: bijna een jaar geleden. En zo was het ineens alweer 3 december. Als ik terugkijk vind ik het nog steeds bizar hoe in een paar minuten je hele wereld in kan storten. Alles met de vloer gelijkgemaakt. Ik ben zo ontzettend trots op hoe we er met z'n vieren voor hebben gezorgd dat alles 'gewoon' weer opgebouwd werd.

Indy en Morris zijn heel erg sterk geweest. Ze hebben niet meer het zorgeloze leven als ik ze zou gunnen, maar ze laten niet erg zien dat ze er last van hebben. Dat dat niet betekent dat dat ook niet zo is, realiseer ik me heel goed. 

De eerste maanden na de diagnose hebben we veel gedeeld en zijn we heel openhartig geweest over het ziekteproces van Robin. Maar hoe verder de tijd verstreek, hoe minder er te vertellen viel. En eerlijk is eerlijk, het was ook gewoon heel lekker om weer een normaal leven te krijgen. Gesprekken mochten ook weer over het weer en de vakantie gaan. Die ruimte kwam er, omdat het heel erg goed gaat. 

De laatste scans waren onveranderd, op wat bestralingsschade na. Die schade hoort erbij en is in lijn der verwachting. Het heeft geen effect op de werking van de hersenen. Robin heeft deze week de 9e chemokuur gehad en heeft er nog 3 tegoed. Hij heeft er nog steeds bijna geen bijwerkingen van. 

De tussenstand: 

1 schrik van ons leven

1 operatie

8 scans

30 bestralingen 

40 dagen chemo

386 liter tranen

2652 knuffels

Een jaar geleden had ik niet durven dromen dat we nu staan waar we staan. Robin wel, die zei het gelijk. 'Alles prima met die kanker, maar ik ga dit overleven.' En zo deed hij het. Hersenen met spierballen, een fantastische combinatie!